‘Het is er al’ stond er geschreven op de muur.

Je moest wel kijken, anders zag je het niet. Het was in principe een doodgewone muur in het centrum van de stad. De muur stond er al vele jaren en het ging me niet om de muur. Zo’n muur die je drieëntachtig keer kunt passeren zonder aandacht te schenken aan z’n bestaan. Nu viel de muur mij op, hoewel het dus niet om de muur ging.

Wat een mysterie lag er verscholen in die zin. Vier hele kleine woordjes behelsden iets heel groots. Althans, in mijn interpretatie. M’n nieuwsgierigheid ging uit naar de dader en tegelijkertijd prees ik hem lof toe voor z’n daad. Ik sta graag stil om me te laten verwonderen. Wat behelsde de zin? Wat is ‘het’?

Er ging voor mij een grote geruststelling uit van de zin. ‘Ooohw! Aaah oké, wat fijn! Nou, dan kan ik direct stoppen met zoeken en m’n harde werken om het te bereiken! Pfieuw, wat een opluchting. Een last van m’n schouders!’ De zin deed me iets beseffen, waardoor ik iets los kon laten. Ik vertrouwde zo op die zin, dat het me niet kon schelen wat het was dat ik losliet.