Vaker gebeurt er niets bijzonders. Dan ga ik zitten op het bankje en omring mij met het gezwerm van een zater-Paasweekend-dag. In de stad houd dat, een dag na de bloemetjesmarkt, in dat er veel pluimage van allerlei windrichtingen rondzwerft.

Samen met Roef de hond zetel ik mij op een plek met de wind in onze rug en de zon hartverwarmend dichtbij. De wind waait langs de westdwand van de A-kerk om woeste kracht te kunnen zetten voor dat steuntje in m’n rug. Gekke windvlaag, het is geen wedstrijd met de zon hoor, zo is het wel genoeg. Maar afijn, we blijven zitten waar we zitten om te kijken wat er te bekijken valt. Roef met z’n neus in de wind en ik met m’n ogen op stokjes. Wel wind, maar geen rokje te zien.  

De olijfolieman met z’n marktkraam staat te ver van het juiste gedruis. Dat is sneu want z’n verhaal over duurzame olijfolie rechtstreeks vers van verre bronnen, verdient een beter lot. Dan legt Roef z’n voorpoten op m’n been. Vragende bruine ogen en een kopje. Het leven buiten staat in een schril contrast met het leven dat ik binnen las op nos.nl. Vaker gebeurt er niets bijzonders.