We hoefden niets, toch vond ik mezelf terug in de keuken om de afwas te doen. We hoefden niets, behalve een paar keer lopen met de hond. We hoefden niets en dat was fantastisch!

We klapten en joelden voor alle mensen die zich in het zweet joegen. Voor hen die een prestatie van formaat leverden. We kenden ze bijna allemaal niet en toch deed m’n dochter een high five om ze aan te moedigen. Omdat zij kapot aan het gaan waren door een marathon door de stad te lopen. ‘Dat ga ik echt nooit van m’n leven doen,’ zei ze hoofdschuddend tegen ons. Wij lachen. Daarna hadden we even de tijd voor onszelf omdat zij ging spelen en ik mediteerde mij een einde weg door het universum van onze groene achtertuin. Wat een weelde, de vogels kwetterden, ze flierden en floten. Ik flierde met ze mee en achteraf? Achteraf zat ik op het terras, want daar zat m’n verloofde.

Op zo’n dag kan en mag alles en onze dochter sloot zich weer bij ons aan en wij verbonden ons met de wereld om ons heen. Nog wat te drinken? ‘Nee hoor, we zijn oké,’ zei die kleine.