De behoefte aan liefde, is een verlangen naar verbinding waarin je gezien wordt. Waarin geven net zo natuurlijk verloopt als ontvangen. Het is de hangmat voor je ziel en het vreugdedansje op de melodie waar je hart zich voor opent. Liefde is de roes waar je als een wolk op kunt drijven.

Ik mis die liefde soms. Ik mis de saamhorigheid, het naar elkaar omzien, het vriendelijke kleine gebaar. Ik mis het vertrouwen dat we op vreemden kunnen bouwen. Ik wens te leven in een wereld waarin ik mij op elk moment veilig voel. Ik mis een wereld waarin liefde voor elkaar de motivatie is achter gedrag. Misschien is het goed dat ik mijn onzekerheid over mijn gevoel van veiligheid erken. Mijn twijfel over hoe vrij ik kan zijn in doen en laten waardoor ik mij aanpas aan de ander. Ik stem mij af.

Misschien was het daarom dat ik mij op Terschelling, tijdens Oerol, liet lokken door de koorzang die van de overkant van het meer van Hee klonk. Ik zwom het meer over op zoek naar hoop en vond de melodie die m’n hart opende. Ik was ontroerd, zong mee en brak af en toe door een brok.