Tijdens een bezoek aan m’n ouders, een paar maanden geleden, mislukte onze poging om oude 8mm filmpjes van vroeger te bekijken met behulp van een projector. Aangezien het de enige beelden zijn die we hadden van toen we klein waren, nam ik de rollen film mee om ze te laten digitaliseren.

Afgelopen week kreeg ik bericht, de films konden opgehaald worden. Ik was de hele kwestie alweer vergeten. De man die de taak had uitgevoerd was blijkbaar op leeftijd, de klus was specialistisch en tijdrovend geweest. Geen probleem en ik nam het onverwachte cadeau mee naar huis.  

Toen ik m’n laptop had aan geslingerd en één van de filmpjes startte, kwam ik in de wereld van m’n ouders terecht. Opeens zag ik de wereld door hun ogen. M’n vader die m’n moeder filmde, zich verstoppend achter boompjes voor m’n zus in de tuin. M’n vader die de slee voortrok en ik liep met een bal. ‘Kijk,’ zei ik tegen m’n dochter. ‘Dat was onze hond en daar stond een konijnenhok.’ En ik zag m’n opa en oma, m’n overleden oom en ik zag het plezier in de ogen van m’n oudste zus toen ze een jaar of zes was. De tijd vliegt, maar de camera had haar even gevangen.