Vier bielzen als vierkant, verbonden door hard houten palen. Daarop legden we een vloer aan van vlonderplanken. Dat vormde de basis van m’n hok op veengrond. Veengrond is verraderlijk. Het zwelt, dijt uit en krimpt in gedurende het jaar. Pas op vijf meter diepte ligt de zandlaag die een beetje normaal doet en stabiliteit geeft. De basis van m’n hok werd getest gedurende de afgelopen drie jaren, maar m’n hokje bleef overeind!

M’n vader sprak in een verjaardagspeech aan z’n broer dat alle Potten hun eigen hokjes maken, het liefste met gebruikt materiaal. Goedkoop en eigenzinnig. De constructies zouden afgekeurd worden door een timmerman, maar zolang wij dat willen, blijven de hokjes staan. Mijn opa bouwde hokjes, m’n oom bouwde hokjes, m’n vader bouwde hokjes, ik bouwde een hokje.

Vandaag begon ik met enige pijn in m’n hart met het afbreken van m’n hokje. ‘Och ja, daar had ik een touwtje geknoopt om de glaswol isolatie op z’n plek te houden.’ ‘En dat is ook zo, dat houtje verbond de twee plafondplaten.’

Het is niet zo dat ik het hokje niet meer wil, het maakt plaats voor andere plannen. Maar ik stel me met groot genoegen voor dat ik later een nog mooier hokje zal maken!