‘Welk nummer is dit?’ De vrouw zat bij een man achterop de bagagedrager, maar ze wupte er soepel af en stak de straat over om naar de huisnummers te kijken. Een andere man fietste met hen mee, beide mannen stopten. Ik schatte hen eind zestig.

De vrouw had dus achterop gezeten en achteraf verbaasde ik mij daarover. Op die leeftijd, dat zag ik niet vaak. Sterker nog, ik had het nog nooit gezien. Meestal rijden mensen van die leeftijd op hun eigen fiets. Maar deze vrouw niet hoor, hoppakee, kwiek als een hoentje. Zij zocht nummer 63 hoorde ik haar zeggen, de mannen leken haar poging af te doen als nutteloos en keken links en rechts zoekend om zich heen.

‘Dit is 68,’ zei ik haar. ‘Waar is 63?’ vroeg ze mij. ‘Ik gok aan de overkant.’ ‘We zoeken restaurant de Kleine Moghul,’ zei ze. ‘Oh, maar die zit hier op de hoek,’ wees ik haar aan. Ze liep de vijftien meter tot aan het restaurant met me mee en zei: ‘En die mannen maar zoeken en zoeken. Ik dacht het wordt tijd dat ik mij ermee bemoei. Ik heb een potcast over feminisme geluisterd hé. Die mannen moet je soms even de weg wijzen hoor, ze denken het allemaal te weten. Te eigenwijs om om hulp te vragen, nou ik wilde eten.’