‘Met een gesloten hand, kun je niks geven of ontvangen.’

Het is december, de maand van wat je maar wilt, maar het gros kiest ervoor om het in het teken van Sinterklaas, kerst en oliebollen te laten staan. In de stad voedt de commercie het gevoel van verbinding, dat z’n oorsprong uit een bijbelverhaal haalt. Met de kerst leggen we de wapens neer en zijn we lief voor elkaar. Daarna vergeten we ons verlangen om samen te zijn en gaan over tot de orde van de dag – geld verdienen tot de dood ons scheidt.

Ik snap niet dat we oorlog voeren. Ons wordt voorgehouden dat onze veiligheid op het spel staat, dat er een boef is. Maar het draait altijd om geld, er wordt ons alleen niet verteld hoe de kaarten verdeeld zijn. Hoedt de kudde met vermaak en zij zullen niet in opstand geraken. Jaag hen angst aan en zij zullen in de boef geloven. Ons geld verliest z’n waarde, de inflatie doet alle prijzen stijgen en we weigeren het systeem van kapitalisme om te vormen. Oneindige groei is de droom. Een pessimistisch blik trek ik open. Ik ben een teleurgesteld mens wat onze leiders betreft…

…maar als ik in de ogen van de verzamelde mensen om mij heen kijk, voel ik liefde. Dan wellen tranen op omdat de verbinding waar ik naar verlang, er is. Dan voelt alles mogelijk. Dan blijken we dezelfde beproevingen te delen en voelt het dragelijk.

Dus ik open elke dag m’n hand, om naastenliefde te kunnen ontvangen en door te kunnen geven.