Dus toen kwam die te snijden stilte aan tafel. De hoofden werden gebogen en drie paar ogen staarden uit ongemak maar naar hun bord. Hap, sloek en bestek geluidjes vulden de stilte schoorvoetend.

Even daarvoor had ik een geheim verraden, alsof ik het mysterie van Sinterklaas had onthuld. Met tranen werd de waarheid, over waar het vlees vandaan kwam, door onze dochter ontvangen: ‘Ik wil niet dat koeien doodgaan,’ bracht ze uit. Haar tranen snapte ik, maar volgens m’n verloofde had het moment van vertellen op z’n zachtst gezegd beter gekund. Toen kwam de stilte van ongemak.

In gedachten over het hoe en wat van dat moment, drong een andere gedachte zich aan mij op. Toen ik m’n verloofde ten huwelijk vroeg, had ik een verhaal voorbereid: ‘En soms kunnen we elkaar achter het behang plakken… hadden we maar behang,’ is een zin die met enige regelmaat nog aangehaald wordt uit dat aanzoek.

Op dat moment sloeg die zin de spijker op z’n kop en ik kreeg er de slappe lach van. De twee dames aan de overkant van de tafel, keken mij verbaasd aan. Zij waren nog doordrongen van de stilte en het ongemak. Langzaam drong de lach zich ook aan hen op en toen ik eindelijk de adem had om uit te leggen wat de grap in m’n hoofd was, zei ze: ‘Ja, precies en achter dat behang blijf je nog wel even zitten.’