‘Dat laatste studiejaar, geflierefloten heb ik. Dat waren omstandigheden, daar moest ik gebruik van maken. Ik bedoel, ik hoefde nog niet te werken, kon lenen tegen een rentevrij tarief. Ik hoefde niets te doen. Khad m’n goedkope studentenkamertje en genoot van m’n vrije tijd.’

Zo bouwde ik dat laatste studiejaar alsnog een aardige schuld op. Om en nabij de E15.000,-. Dat was m’n studieschuld toen ik in het voorjaar van 2008 afstudeerde.

In juni 2007 kon ik afstuderen, als ik die ene kleine opdracht zou inleveren. Maar dat weigerde ik, dat stelde ik uit. Niet zozeer om student te blijven, ik wilde gewoon nog niet werken. Ik snapte die haast van de anderen om te gaan werken niet. Er was niets wat me daarin aantrok, behalve als ik aan het einde van de maand geen cent meer te makken had. Door deze keuze behield ik mijn OV studentenkaart waarmee ik gratis door Nederland reisde en kreeg ik een basisinkomen.

Afgelopen woensdag, 26 november 2025, was het moment daar. Ik betaalde mijn studieschuld af! Het was geen grote last die van me afviel, maar wel één waar ik allang mee zeulde. Een kleine stap voor mij, maar hij voelde groots in volwassenheid.