Er liep een jongen langs me, de muffe geur uit z’n kielzog kroop m’n neus in. He bah. Een mengeling van zweet verhuld met de dofheid van een hooiberg waar een koe stiekem z’n vlaai achter had verborgen. Een hint van de vlaai weggemoffeld maar onmisbaar in de verte aanwezig. Het was een interessante ervaring, niet perse slecht, maar zeker niet goed. Ik stelde het ademhalen even uit. Ah daar kwam een jongedame aangelopen en om de één of andere reden had ik de verwachting dat zij een plezieriger odeur zou verspreiden. Haar passen waren vluchtig, er zat geen schijn van traagheid in verborgen. Ze was helaas geen luchtverfrisser. Ze liep neutraal geurend langs, geen bijzondere verrassing, een kleine teleurstelling zelfs. Dat ik hier gevoelig voor ben dacht ik bij mezelf. Ach, ik heb ook een beste neus, dus wat verwacht je. Neusgaten als grotten die vragen erom verkend te worden.

Een ervaring was ik rijker. Op die plek had ik nog nooit gezeten in deze omstandigheden. Zittend op die plek nam ik deel aan al dat wat het leven te bieden had. Wanneer sijpelen nieuwe ervaringen nog zo binnen? Wellicht vaker, maar let ik gewoon niet op. Ja, je moet wel opletten, anders gaan ze zo aan je voorbij.