Het is bijzonder om gezien te worden. Nog fijner als je mag zijn zoals je bent. Als je niet veroordeelt wordt om je daden of keuzes, dat voelt veilig en vertrouwd.

Gezien worden kan confronterend zijn als je niet gezien wilt worden. Tenminste, als je die zijde van jezelf niet wilt laten zien omdat je er onzeker over bent en die kant juist even wilt laten rusten. Of als je je tegen die kant van jezelf juist verzet, omdat je niet zo wilt zijn. Je weet namelijk dat je er iets mee moet, maar dat is tegelijkertijd juist wat je niet wilt. Dat voelt te spannend aan.

Door één deur kunnen met je gevoel, daar ligt denk ik de sleutel tot rust in ieders leven.

Je hebt mensen die geforceerd hun best doen en zoeken naar die deur. En je hebt mensen die gewoon door de deur gaan zonder dat ze weten dat de deur bestaat. Ze doen niet hun best en zijn zichzelf. Ze maken grapjes, zijn verdrietig of boos en zeggen wat ze denken. Opr’echte’ mensen.

Je hebt ook mensen die vermoeden of weten dat de deur bestaat, maar ze vermijden hem liever. Dan voelt het confronterend aan om gezien te worden. Ik probeer met vallen en opstaan om deze mens veiligheid en vertrouwen te geven om de drempel te verlagen omdat ik het hen gun. Maar ik weet dat ik deze hulp alleen kan bieden, als ze mij hiervoor uitnodigen. Anders ben ik te confronterend.