Terwijl ik boven de was ophang, hoor ik onze dochter beneden mee neuriën met die ene leuke band. Haar moeder gaat op in het tuinwerk en is met de sfeer verbonden door onze opengeslagen tuindeuren. Normaliter is de was ophangen niet mijn klusje, maar vandaag neem ik hem graag van haar over. Het neuriën gaat over in fonetisch meezingen en groter kan dit kleine geluk niet worden. M’n hart stroomt over van liefde voor dit moment.

In m’n achterhoofd dragen de berichten in m’n vrienden groepsapp bij aan dit geluksgevoel, ze maken grapjes en ik kijk er naar uit om mij aankomende zaterdag in hun gezelschap onder te dompelen. Vanmiddag zullen we vertoeven op het tuinfeestje van Lulu haar vriendin, een vooruitzicht die de rijkdom alleen maar vergroot.

Ik ben wel vaker dankbaar, maar ik lig er nu even bij stil om u mee te nemen in dit gevoel. Ondertussen gluur ik naar m’n onderarm waar vandaag een schitterend kunstwerk op prijkt. Daar ‘tatoe-weerde’ ze namelijk een mooi kleurrijk boeket bloemen met haar stiften, ze ondertekende vervolgens met haar naam en vroeg: ‘Mama, wil je er ook één?’

‘Zal ze ook gelukkig zijn?’ vraagt haar moeder retorisch. We glimlachen en als ik haar knuffel, komt die ‘kleine’ aangerend omdat ze ook mee wil doen. Vervolgens komt de hond om ons heen dansen en springt met z’n poten tegen ons op. Hij wil er ook bij.