Inmiddels al een tijdje in de kleren zat ik op de bank een boek te lezen. Zij zaten aan tafel en ik mocht ze observeren. ‘Jullie zijn zo leuk samen,’ liet ik ze weten. ‘MwaAAh je bent een gekke papa!’ kreeg ik beschuldigend naar m’n hoofd geslingerd. Eigenlijk mocht ik alleen maar kijken en niets zeggen. Toen m’n vriendin nog met haar nichtje samenwoonde, spanden zij zich met dezelfde plaagstoten tegen mij samen. Om die herinnering moest ik gniffelen.

Dat gniffelen zat nog een beetje in m’n bloed en dat gevoel koesterde ik. M’n lijf vertoefde namelijk nog in de sferen van gisteravond waar ik pijn in m’n buik had van het lachen. Zo’n lachen waarbij je eigenlijk geen grap meer moest horen omdat je dan uit je lijf barstte. Zo’n lachen dat je longen zowat via je keel naar buiten ontsnappen om adem te kunnen halen, ze hadden adem tekort omdat ik in het plezier omkwam. De grappen waren kersen op de taart waar een ieder zowat in smoorde, en juist omdat de ander ook z’n buik terug duwde met beide handen, verdubbelde dat de pret.

In die slierten van plezier mocht ik het vrije fonetische meezingen van m’n dochter, op muziek waar wij van houden en haar mee opvoeden, verwelkomen. M’n vriendin brengt die stemming in haar naar boven en ook zij laveerde glimlachend mee op deze sluimerzondag. Om te vertoeven in deze sferen is hemels.