Als ik niks om handen heb, bezit ik onrust. Het geeft mij een onbestemd gevoel. Toen ik mijn boek aan het schrijven was of toen ik meedeed met een theaterstuk, toen bezat ik die onrust niet. Ik had een bestemming.

Als ik niks om handen heb, voel ik me onbestemd. Nu zijn de dagen gevuld met de verbouwing en dat is een mooie afleiding van dat onbestemde gevoel. Een andere afleiding is een goed boek.

De drang om iets om handen te hebben, houd voor mij in dat ik iets creëer vanuit mijn nieuwsgierig verlangen. Dat creatieproces geeft me het gevoel dat ik weet wat ik doe. Zodoende ben ik mij gaan verdiepen in m’n bureau.

Het is het oude bureau van m’n opa waarin ik jaren van schrijfwerk opgeslagen heb. Waarin alle Sint gedichten die ik ooit kreeg, bewaard zijn gebleven en af en toe komt er ook een tekening van mijn neefjes voorbij. Het teruglezen van deze werken, leidde ertoe dat ik m’n ouders belde om ze te bedanken voor hun liefde en geduld al die jaren.

Het lezen neemt m’n onbestemde gevoel weg. Het geeft vertrouwen dat de tijd antwoorden zal bieden op ‘jeugdig’ ongeduld.