Van Pieterburen in Groningen naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg. Het Pieterpad, ik dacht altijd dat het een soort pelgrimstocht was. Zoiets als de bedevaartstochten naar Compostella en dergelijke, maar het blijkt dat Toos en Bertje dit pad tussen 1978 en 1983 bedacht, gelopen en beschreven hebben. De twee vriendinnen vonden dat Nederland een serieus lang afstandspad kon gebruiken.

Vriend Wietse bedacht het idee naar aanleiding van onze gesprekken. Samen etappes van het Pieterpad wandelen om een bepaalde rust te ervaren in de buitenlucht. Om mensen bij elkaar te brengen en zien of er gesprekken op gang komen. Wij creëerden de kans en nodigden mensen uit. Zes etappes verspreidt over een heel jaar en als je mee wilt, kun je mee. Zo weinig of zo vaak je wilt.

Vandaag liepen we de eerste etappe van Pieterburen naar Winsum, een route van twaalf kilometer. De omstandigheden werden veelal gekenmerkt door mist, landerijen en een snijdende koude wind. Gelukkig had ik me daarop gekleed. Het natuurschoon zat verscholen in de kleine dingen. Tussen molshopen, in het aanschouwen van grazende eenden en meerkoeten of in het afstekende wit van achtergebleven sneeuwwallen aan vaarten.

In een weiland stond ik stil bij een bankje waar een gedichtje op stond geschreven: ‘Achter dit ogenblik, een zee van tijd.’ Ja, de wandeling bood ruimte. Tijd werd losgelaten en je stapte het niets hoeven in.