Weet u nog, tijdens Corona, toen polarisatie als begrip bekendheid verkreeg. Voor en tegenstanders waren in het nieuws en er werden oproepen geuit voor nuance. Men deed een beroep op het ‘stille midden’, want zij zouden de meerderheid vormen. Alleen deze meerderheid bleef stil. Ze voelden zich machteloos en vroegen zich af: ‘Wat kan ik in mijn eentje doen?’

Dit gevoel van machteloosheid werd vergroot door de groeiende behoefte aan nuance. Waar voor en tegenstanders het allemaal schreeuwend leken te weten, bleven de stillen zwijgen omdat zij het niet wisten. Voor dat ‘niet weten’ leek geen plaats in het nieuws of in het dagelijks leven. Je moest een kant kiezen, althans, dat gevoel heerste. Twijfelen was niet daadkrachtig, het gaf ongemak en onzekerheid en dat wilden ‘we’ niet.

Maar wat als we luisterden naar het stille midden? Wat als we mochten vertragen en stilstaan bij hun twijfel en hier dagelijks het gesprek over konden voeren? Wat als we het even niet hoefden te weten? De druk van onze ketels om ruimte te geven aan ons verlangen naar nuance. Dan gaven we het Stille Midden een handvat voor hun machteloosheid. Dan zou de meerderheid zichtbaarder worden en dat is nu precies m’n plannetje aangezien de oproep nog steeds lijkt te gelden, alleen het thema is veranderd.