‘Ik zou pas 2 oktober ongesteld moeten worden, maar ik zie hier dingen die ik niet wil zien.’ ‘Wat dan?’ ‘Ja daarvoor bel ik, ik ben nog nooit zo ongesteld geweest.’ ‘Wacht even, er loopt hier een jongen langs die om je moet lachen.’ We kijken elkaar aan en ze lacht terug. ‘Je staat op de speaker, ik zet je even wat zachter.’ ‘WAT? Hoezo sta ik op de speaker? Hoorde die jongen mij? Lacht hij daarom?’ ‘Hij laat z’n hond uit, ik zit in de auto, dat had ik toch gezegd.’ ‘Ja, maar hoezo hoort hij mij dan?’ ‘Het raam staat open, ik sta nog geparkeerd voor m’n huis.’ ‘Hoorde hij alles?’ ‘Pas vanaf dat je rare dingen zag die je niet wilde zien. Dat denk ik althans, wacht even, ik zal het even aan hem vragen. Hé, hoorde jij m’n vriendin al vertellen over dat beschamende verhaal op haar werk of lach je om dat ongesteldheid gedoe?’ ‘Dat tweede verhaal,’ antwoord ik terwijl ik stop met lopen. ‘Pas vanaf je …’ ‘JA ja, ik hoorde hem ook. Doe dat raam nu maar dicht.’ ‘Nee, ik rook.’ ‘Mocht je dat andere verhaal nog kwijt willen,’ zeg ik met een glimlach. Ze lacht en ik hoor over de speaker: ‘NEE, doorlopen jij.’