Afgelopen maandag zat ik in de auto op de terugweg van werk naar huis en toen bedacht ik m’n grapje. Ik zal bij het begin beginnen.

Ik dacht aan vriend Mok van Bertel en dat deed me glimlachen. Er schuilt een goedlachse boedha in hem en die warmte doet me altijd goed. Aangezien ik hem al een tijdje niet had gezien of gesproken, wilde ik hem laten weten dat ik aan hem dacht. Ons berichtenverkeer loopt stroef, ik heb geen whatsapp, hij is Signal amateur en sms’n of mailen gaf niet de diepte aan m’n boodschap. Ik wilde z’n stem even horen, dus besloot ik te bellen.  

Mok is een drukbezet man en dus vroeg ik mij af of hij bereikbaar zou zijn op maandagmiddag om één uur. Ik stelde mij voor dat hij z’n collega’s met een grappige anekdote vermaakte. Hij nam niet op, dus die avond probeerde ik het nogmaals. ‘Hallo … met Mok,’ z’n stem kraakte. Ik opende met Lionel Richie z’n woorden: ‘I just called, to say…’ ‘I love you,’ maakte hij m’n zin af. ‘Och wat lief van je,’ zei hij. ‘Bedankt,’ kraakte z’n stem nogmaals. ‘Je bent ziek of niet?’ interpreteerde ik z’n gekraak. Dat klopte, dus we hielden het kort. Het grapje was gelukt.