Alles verandert en alles blijft hetzelfde.

Vorige week schreef ik dat de tijd vliegt en dat ik haar even gevangen had. Vandaag zag ik m’n dochter in het zwembad met de golven spelen. De eerste twee ‘beukte’ zij zich doorheen, maar door de derde golf liet ze zich meeslepen, om de vierde weer te verwelkomen met een duik. Ik hoefde haar niet meer op te tillen, haar te vertellen dat het niet eng was en dat ze het kon. Niets van dat alles, ik kon twintig meter verderop zitten met m’n boek. Ze verandert.

‘In wat voor wereld groeit ze op?’ vroeg m’n verloofde zich vanavond af. We keken het programma ‘Dit was het nieuws’ en hoorden dat 19 jarigen zich kunnen voorstellen dat ze fillers en botox rond hun 30^ste gaan gebruiken. Een gezicht met één gezichtsuitdrukking. De wereld verandert.

Wat blijft er dan hetzelfde? Dat is denk ik de zoektocht naar wijsheid als ouder, als individu. Ik geloof niet dat de ene weg perse goed is of de andere slecht. Ik weet wel dat ik geweld en pijn liever vermijd. Ik geloof niet in dogma’s en prefereer keuzevrijheid. Soms schop ik tegen de regels, de andere keer leg ik ze op of leef ze na. Ik reik de ander graag de hand en voel me kwetsbaar als ik zeg dat ik het allemaal ook niet weet.