‘Oe … Aaah …Ieee’. Z’n kreetjes waren vrouwelijke gilletjes van angst. Z’n getrainde benen stonden rillend op de trap terwijl hij op drie meter hoogte stond om de dakgoot vrij te maken van slib, blaadjes en ander vuil. Ik had het geluk uitverkoren te zijn om de trap beneden vast te mogen houden. Als ik hem mocht geloven, had ik z’n leven in handen. M’n gniffelen werd een slappe lach.

Hij noemde mij al vrij snel vriend, terwijl ik altijd wat voorzichtiger ben met het uiten van m’n gevoelens, maar voor mij voelde hij hetzelfde. Hij is wat jonger en wellicht ligt in die generatiekloof de oorzaak van dat verschil. Hij heeft een hart van goud en daardoor worstelt hij vaak met z’n grote verantwoordelijkheidsgevoel. Dan voel ik mij als een oudere broer als hij mij vraagt om geruststelling.

Als buurtgenoot zien we elkaar met enige regelmaat en toen ik m’n ronde deed met de hond, trof ik hem op de ladder aan. Om te spreken van zeven kleuren is overdreven, maar hij verborg z’n angst niet. Hij deed z’n best om zich te concentreren op z’n taak en praatte hardop: ‘Ik maak de goot schoon, niet denken aan die honderd andere scenario’s waarin het misgaat.’ Het was zo aandoenlijk.