‘Papa, hou op.’

Terwijl zij op de bank ligt en haar filmpjes kijkt, zit ik tegenover haar in de stoel met m’n laptop op schoot en koptelefoon op. Ze vindt dat ik te hard en teveel lach om de filmpjes die ik kijk, dan kan zij haar filmpjes niet goed horen.

Maar de man op het youtube filmpje had zo’n grote vis gevangen, van trots maakte hij een foto. Hij glunderde erover, varend in de boot. Dus na het fotomoment gaat hij bij de reling van de boot staan en hij gooit voor hij het beseft in plaats van de vis, zijn telefoon in het water. De uitdrukking op zijn gezicht is goud waard. Zijn grote ogen van schrik, de seconde waarop hij het ongedaan wil maken, naar voren leunt als aanzet tot een actie waarvan hij zich direct beseft dat het weggooien van z’n telefoon onomkeerbaar was. Z’n hersenen zoeken de volgende drie seconden echter toch hard naar een manier om het omkeerbaar te maken, waarbij de man uitdrukkingsloos voor zich uitstaart.

En je hoort zijn vermoedelijk beste vriend vanaf het eerste moment keihard aanstekelijk lachen. Die lijkt niet meer bij te komen, achter adem hoor je hem geraken. Dat zulke momenten zijn gefilmd, daar ben ik zeer dankbaar voor! Sorry Foske, maar dat vind ik fantastisch mooi!