Gisteraovend Lohues keekn in’t theater, mooi man. Hij praotte over dinosaurussus en dat die twee miljoen jaorn in de regen hadden staon en toen BAM een meteoriet oppe kop. Hij zee ok datte geluk had had. Of was’t een wonder? Hij zee datte inne woestijn een lekke band had kreegn en geen krik had om’n te vervangn. Hij hef een uur stapvoets reedn oppe velg en toen zag eh eindelijk een ranch waor een vrouw hem vertrouwde en hum een koud glas water gaf. Aandere mensn die daor ooit een lekke band in de woestijn hadn had, bent er omkommen. Dat lot hadde ook in de kop. Maar hij had wel vertrouwen, die Lohues.

Lohues, dan denk je aan gevoelsliedjes en verhalen met een glimlach. De diepte ligt in z’n verhalen verweven met mooie beeldspraak: ‘De Japanner had alle gitzwarte banden in een vechtsport. Maar hij zee – dank je wel tegen de beetje racistische, nou nee, een beetje racistisch bestaat niet. Tegen de racistische mannen.’

De zaal was stil en een ieder liet zich vervoeren door de magie van het theater. Daar, gezeten naast m’n ouders, deelden we een heel mooi moment van één zijn. Het was voer voor de ziel en we lieten ons allemaal recht in het hart raken. Want daar, in de magie van het theater, daar mag het hart open staan. En dat leek exact te zijn, waar ieders hart op dat moment naar verlangde.