Ik vind het lastig om met een open hart door het leven te gaan. Niet alleen omdat anderen je makkelijker pijn kunnen doen, maar wat als het tegenovergestelde gebeurt? Liefde ontvangen kan zeer verwarrend zijn.

Wij Nederlanders zijn zuinig met het schenken van genegenheid. Een omhelzing, een knuffel, een aanraking, een zoen op de mond. Kouwe kak zijn we. Lutherse preutsen. Liefde ontvangen brengt ons van ons stuk, we zijn het niet gewoon om een ander complimenten te geven. Laat staan hoe we die zouden moeten ontvangen. Eens zei ik tegen een meisje op Oerol dat ik het zo leuk vond dat zij even daarvoor met haar armen gevouwen achter haar rug wandelde. Zij ontkende dat ze dit had gedaan en verdacht mij van een versierpoging waar ze niet op gesteld was. Verontwaardigd liep ze weg, tot haar vriendin haar zei dat het klopte wat ik vertelde.

M’n hart ging daardoor een beetje verder dicht. Ik voelde mij minder vrij. M’n spontaniteit verdween naar de achtergrond, ik paste op m’n woorden en dacht na voor ik wat zei. Die belemmering zal ongetwijfeld herkenbaar zijn. Ooit zei ik tegen m’n moeder dat ik altijd overal mezelf wil zijn. Nu besef ik dat dat betekent dat ik met een open hart wil leven.