Dagelijks strooien mensen met mooie uitspraken, rijp voor het oprapen. ‘Waarom zou je daar gaan zitten dan?’ ‘Omdat er altijd plek is.’ Dat vond ik een fantastische reden – ‘omdat er altijd plek is’.  Was getekend – twee passerende fietsers.

Van de twee wandelaars vroeg zich één gefrustreerd en licht verbaasd af: ‘Wie noemt z’n kind dan ook Constantijn?!’ ‘Ja,’ dacht ik. ‘Wie doet dat?!’

Op een avond sprak een oud buurman mij aan terwijl hij op bezoek was bij een buurvrouw. ‘Hij,’ en hij keek de buurvrouw aan om te zien of ze luisterde. ‘Hij is echt een goeie kerel, hij zit wel in de top 200 van deze buurt!’ De buurvrouw glimlachte om dit unieke compliment. De top 200, ik voelde mij gevleid.

Van de twee oudere dames, wist één de ander het volgende te vertellen: ‘Vorige week waren hier mensen dus te langlaufen hé!’ De luisterende vrouw was zichtbaar onder de indruk van het verhaal, langlaufers in het Noorderplantsoen! Nou ja, dat was ook wel bijzonder moet ik bekennen, ik had ze zelf ook gezien.

Afsluitend zag ik Antoon, een Nederlandse muzikant, een interview geven over z’n Eurosonic optreden. Hem werd gevraagd hoe het was gegaan: ‘Het was onbeschrijflijk.’ De interviewer liet een stimulerende stilte vallen, waarop Antoon een “ander” antwoord gaf: ‘Het was met woorden niet uit te drukken.’ En na nog wat stimulans zei hij: ‘Het was mega.’

Dus…het was wel in woorden uit te drukken. In één woord zelfs.