Een paar jaar terug viel het mij opeens op, ik stond me om te kleden in een pashokje van de Decathlon en in dat pashokje hing een spiegel. Wat het ook was dat ik paste, ik had er m’n shirt voor uitgetrokken en kijkend in die spiegel bracht het licht mij ongenadig hard een vethangzakje in beeld. Je weet wel, zo’n kleine welving waarvan je weet dat hij luiheid vertegenwoordigd. In dit geval welfde het onder m’n borstspier. Het was een drempel onder m’n tepel die bourgondisch aandeed. Een soort tweede kin op een andere plek. Ik wupte het ding op en neer. ‘Thuis is het licht veel liever voor me,’ liet ik Decathlon in m’n recensie weten.

Sommige mensen weten dat ik hedendaags in training ben voor een voetbalwedstrijd in juni. Sinds maart loop ik ongeveer drie keer per week hard, doe ik buikspier en opdruk oefeningen. Er komt dan een moment dat je verwacht een beetje resultaat te zien. Dus ik naar de Decathlon, het pashokje in, waar trouwens nog steeds die keiharde neonverlichting schijnt. De tweede kin was geslonken, maar ik hoorde mezelf verbaasd schrikken: ‘He, m’n tepels hangen lager!’

Decathlon reageerde op internet dat dat waarschijnlijk door ouderdom komt en niet door hun “door kernenergie gedreven TL buizen”.