Het was niet dat hij zichzelf beschouwde als een held, maar buren dichten hem deze status toe. Een ieder begroette hem enthousiast en stootte z’n gezelschap aan als ze hem op straat passeerden. ‘Kijk, kijk wie daar loopt…’ Vol trots bewonderden ze hem in de buurt.

‘Bekendheid verwerf je als je anonimiteit verliest,’ zei hij tegen journalisten die ervoor betaalden om zijn lokale mysterie te ontrafelen. Als poezendetective had hij bekendheid vergaart en gezien zijn reeks van honderd procent opgeloste zaken, wist men hem te vinden. Hij liep niet te koop met zijn dienst, hij viel gewoon van de ene klus in de andere en achtentwintig gevonden poezen later deed de mond op mond reclame het werk voor hem.

Poezendetective, hij had de baan niet geambieerd, de baan had hem gekozen. De eerste poes gaf hem kopjes op straat terwijl haar ‘Vermist’ poster hem gelijktijdig aanstaarde. De tweede poes had zich in zijn schuurtje verstopt, terwijl de ‘Vermist’ poster bij hem op de deurmat viel. Voor poes zeven werd hij benaderd om mee te helpen aan de zoektocht en vanaf poes vijftien besloot hij geld voor z’n dienst te vragen.

‘Poesdetective’, volgens de man van de Kamer van Koophandel was hij de enige.