Hoe had ik het ook alweer bedacht?

Zoals u wellicht weet, ben ik een beetje wars van ‘hoe het hoort’. Eigenwijs noemen ze dat ook wel en daar heb ik vrede mee. Ik bedenk zelf wat bij mij past, waar ik mij fijn bij voel en welke richting ik op wil. Een basisschoolleraar vroeg zich in zijn afscheidsspeech af wat ik later zou worden. Dat vond ik een onzinnige vraag destijds, het antwoord was voor mij duidelijk – profvoetballer. Toen ik echter aan die voetbalwereld rook, vond ik de geur niet fijn en koos voor een pad dat mij leuker leek. Vanaf toen begon er een zoektocht in de lijn van de leraar z’n vraag – wat ga ik worden?

Nu wilde ik zeggen (om mij er makkelijk vanaf te maken): ’Ik weet het nog steeds niet.’ Echter weet ik het antwoord, ik ben schrijver. Dat valt mij zwaar om te zeggen, want de angst dat ik dat niet waar kan maken, maakt dat ik deze uitspraak direct terug wil nemen. Maar ik heb besloten om mij bewust te zijn van de angst, om zodoende te kunnen kiezen voor vertrouwen.

Dat heb ik bedacht. Ik weet dat ik het kan, ik heb het al eens gedaan!