‘Ik ben blij dat je hulp hebt,’ zeg ik hem na een moment van stilte. ‘Anders had je me moeten bellen.’ Terwijl ik die laatste woorden tot hem spreek, merk ik dat het mij emotioneert, waardoor het hem ook emotioneert. We geven elkaar een knuffel en hij noemt me kameraad.

Hij kwakkelt met z’n gezondheid en afgelopen winter was het kantje boord. We hebben elkaar drie jaren niet gezien, maar dat maakt niet uit. Hij is een man bij wie ik te rade kan gaan over het leven. Als we onze verhalen delen, blijken we hetzelfde te zijn. We zijn gevoelig en hebben daar geen moeite mee. Maar wat we voelen in contact met een ander, kan soms lastig zijn voor die ander als we dat uiten. Ik ben te confronterend genoemd, mijn woorden raken. Hij herkent dat. ‘Don’t shoot the messenger,’ glimlacht hij.

‘Het is oprecht en goed bedoeld,’ zegt ie. ‘Maar je kunt niet iedereen helpen. Iedereen moet z’n eigen keuzes kunnen maken.’ Hij herinnert mij aan een les die ik niet in mijn situatie had herkend. ‘Je hebt gelijk,’ gaf ik toe. ‘Ik wil wel mensen helpen, maar alleen als ze om mijn hulp vragen.’ Die les gaf me rust in een dilemma dat ik al een tijd met mij mee torste.