Soms ontmoet je iemand even en achteraf zou ik mij kunnen voorstellen dat het een engel was. Niet dat ik een religie aanhang, wel dat er meer is. Dat de engel dan gewoon is, met me meeloopt om contact te maken. Niet dat er iets specifieks gezegd wordt, maar dat we even samen zijn.

Onze hond liep snuffelend op de oude baardmans af. Hij zag eruit als een tuinkabouter, zo’n lange baard had hij. Hij droeg een okeroranje muts en in z’n hand hield hij een rechte houten wandelstok vast. Z’n gebreide vest was kleurrijk en z’n lichtbruine corduroy broek boven z’n wandelschoenen gaven hem een authentiek karakter. Hij kwam uit een steeg en voegde zich aan onze zijde. ‘Een nieuwsgierige hond,’ waren z’n eerste woorden. Z’n manier van doen en voorkomen waren ontwapenend. Hij wandelde een stukje op, zag een dode muis liggen en vertelde dat hij last had van muizen. Het waren slimme beestjes, hij had al van alles geprobeerd. Per toeval had hij ontdekt dat er eentje verdronken was in een teiltje met water. Heeft hij nog zo’n teiltje neergezet elders in het huis. Waar ze vandaan komen? Geen idee, hij dacht dat z’n huis potdicht was.

Bij de kruising ging ik rechtdoor, hij linksaf, hij was gisteren al rechtdoor gegaan. ‘Elke dag een ander pad volgen hé, dan ontdek je weer wat nieuws.’