Ik zat op een bankje in de stad, de hond aan m’n voeten. Hij snuffelde het ene moment wat in de rondte, op het andere moment lag ie voor pampus. Er kwam een man naast mij zitten. Het was een netjes geklede man. Spijkerbroek, blouse, colbert en lederen puntschoenen. Allemaal in blauwtinten, behalve z’n witte blouse. Aan de overkant van de straat probeerden twee oudere mannen van een politieke partij passanten te overtuigen om 18 maart op hun partij te stemmen.

‘Waar zijn ze de rest van de tijd dan hé?’ hoorde ik de man mompelen. ‘Vier jaren zie je ze niet en als ze onze stem nodig zijn, dan stellen ze zich nederig op en zeggen ze dat ze onze belangen willen behartigen. Dan gaan ze de straat op en in gesprek. Ik zou liever zien dat ze altijd zo bereikbaar waren om het gesprek ergens over aan te gaan.’ Hij keek mij nu aan, ik zei moi en hij knikte. ‘Ik voel mij vier jaren niet gehoord in het gemeentelijk beleid, maar ik betaal er wel voor.’ Hij riep opeens naar de overkant: ‘HÉ, WAAR ZIJN JULLIE DE REST VAN DE TIJD?’