Zittend op ’t leugenbankje aan de gracht luister ik naar de stad. Haar geluiden bestaan uit passanten, kerkklokken en een onzichtbare parade geleid door een hyper persoon met megafoon. De zon schijnt, hier kan ik uren vertoeven onder ’t mom ‘ik laat de hond uit’.

Er is blijkbaar ook een DAF evenement die niet zo gestructureerd voor mij verloopt. Te pas en te onpas duiken er twee, drie of vier van deze auto’s op en dan weer een tijd niks. Ze dragen allen een wedstrijdnummerbordje op hun bumper. Misschien schalt die megafoon voor hen?

De passanten variëren in leeftijd en kledij. De jongen met z’n bestickerde paarse crocs. Zal er een vriendengroep bestaan die er om kan lachen? Die hem nieuwe stickers aanreikt?

De boten in ’t water deinen niet, ze worden gewiegd. ’t Water lijkt stil, maar als je lang genoeg kijkt, zie je z’n trage beweging in de boten. Ze is bijna te traag om gade te slaan, ik neem er de tijd voor. Er loopt een schipper met vuilniszakken voor me langs, z’n houtkachel rookt, verderop zie ik een container. Een man in een grote zwarte Mercedes wuift.

Ik weet niet precies hoe laat het is, maar ’t voelt steeds meer alsof ’t tijd is om huiswaarts te keren. We zouden nog wat doen.