Ik herken je eigenwijsheid. We kunnen botsen en nu bepaal ik nog wat er gebeurt. Dan voel ik je teleurstelling of boosheid en vraag me achteraf regelmatig af of ik er goed aan deed.

Vanavond had ik na een leuke dag met jou geen energie meer om je een lage staart in te doen. Je lag potverdikke al in bed, maar was er uitgeklommen. ‘Er zat toch een staart in?!’ dacht ik. Jij had het in je hoofd gehaald dat het een lage staart moest worden, omdat die zwemster op televisie ook een lage staart had gehad en daarom kon zij zo’n ‘koprol’ onder water maken. Dat wilde jij ook kunnen, maar toen je voor je spiegel stond, lukte het maken van een lage staart niet. Toen mocht ik drie elastiekjes uit je haar halen, dat weer knopen vertoonde en mijn geduld raakte op.

Je lag in bed, ik hoefde niks meer en dacht rust te hebben.

Op dat moment bezat ik niet de tegenwoordigheid van geest om tegen je te zeggen dat ik moe was, dat je argument: ‘Met die andere staart kon ik niet slapen,’ creatief bedacht was en dat ik wist waarom je dit opeens wilde. Achteraf had het anders mogen gaan, maar ach, ’t giet zoals het giet.